Wat een feest!

Lees http://www.ajaxlife.nl/nieuws/detail/11092 en je weet alles. Beter dan dit had ik het zelf niet kunnen verwoorden. De spanning was eigenlijk zondag al verdwenen. Dit kon op geen enkele manier meer misgaan. Dit elftal, deze jongens onder leiding van super captain Jan Vertonghen, deze staf onder leiding van Frank de Boer gingen echt geen misstappen meer begaan. Zij zijn in mijn ogen volwassen geworden het afgelopen jaar. En wat smaakte dit kampioenschap nog beter dan de 30e titel! Met 13 overwinningen op rij, terugkomen van 11 punten achterstand in de winterstop, verdienen zij als geen ander de titel ‘kampioen’. Want wij zijn kampioen, wij zijn kampioen! De mentale veerkracht die de jongens getoond hebben na de gewonnen wedstrijd tegen Manchester United én de ultieme zet om Vurnon Anita op het middenveld te zetten (waarom niet eerder, is mijn enige kritiekpunt) gaf absoluut de doorslag. Uiteindelijk was echter iedereen op zijn eigen manier even belangrijk, dat is misschien nog het mooiste. Mijn eigen helden dit seizoen zijn toch wel Siem de Jong, Jan Vertonghen en Anita. Nee, daar horen ‘Mickey’ Sulejmani, Kolbeinn Sigthorsson en Derk Boerrigter toch ook wel bij. En Christian Eriksen, Theo Janssen, Kenneth Vermeer (ondanks de blunders af en toe), Toby Alderweireld, Nicolai Boilesen (hopelijk de ‘nieuwe’ Jan!)…

Ik kan je zeggen, wat is het lekker om naar een heuse kampioenswedstrijd te gaan. Zo eentje zoals gisteren, dat je gewoon weet dat het nu gaat gebeuren. En niet eentje waarbij het er ‘serieus nog om gaat’. Wat dat betreft ben ik blij Ajacied te zijn. Dit seizoen enkele keren afgeschreven en dan in de een na laatste wedstrijd op je gemakje kampioen worden! Wat een contrast met voorgaande jaren. Maar wat was ik blij dat ik er bij kon zijn, dat ik er een klein beetje onderdeel van uit maakte. En hoewel ik, zoals gebruikelijk dit seizoen, in mijn eentje naar de Arena reisde en in mijn eentje op een stoeltje plaatsnam, had ik het voor geen goud willen missen. Bovendien, met zoveel rood-witte Ajacieden ben je nooit helemaal alleen! De wedstrijd was weliswaar geen spektakel, maar geeft dat nog? Mijn helden hebben er hard genoeg voor gestreden en mochten nu heus wel eens ietsje rustiger aan doen. Al was Jan daar niet het toonbeeld van hoor. Die liep maar dat middenveld over alsof hij aanvaller was. Enkel de paal belette hem te scoren. Zoals Auke Kok in de NuSport al schreef: ‘Denkend aan Jan Vertonghen zie ik hem de middenlijn oversteken met de bal, om dan, alsof hij zich verveelt, een paar tegenstanders te passeren’. Ik kan alleen maar zeggen, Jan, bedankt! Ik gun je een mooie transfer naar een mooie club (die overigens nooit zo mooi gaat zijn als Ajax hoor) en heel veel nieuwe uitdagingen, prikkels en spanning. Dat je maar net zoveel strijdkracht, plezier en ontspannen uitzwaaiende armen mag hebben als bij ons aller Ajax!

Opstaan en doorgaan

We doen weer mee! Ongelooflijk. Sterker nog, men denkt dat wij wel kampioen worden. Zowaar gehoord van een anti-Ajax broertje en een Rotterdamse collega. Ik durf er nog niet aan te denken, laat staan van te dromen… Dit elftal is nu eenmaal toch minder sterk dan vorig jaar en heeft zo zijn slechte wedstrijden gespeeld. Aan de andere kant hebben onze jongens tijdens de Europese wedstrijden laten zien wel degelijk wat in hun mars te hebben. En wat te denken van de A1, die Barcelona en Liverpool A1 met gemak versloegen! De bekroningen was er helaas niet in de finale van de Next Generation, de Champions League in het klein, maar dat doet niets af aan de prestatie. Ajax leeft. En hoe!

Ineens is de Arena weer vol uitverkocht. Iedereen ‘moet’ er bij zijn. Om vast weer af te haken zodra er een wedstrijd wordt verloren. Waar waren die mensen toen het minder goed ging? Toen we werden afgeschreven? Maar liefst 3 keer zijn we al afgeschreven, als ik goed geteld heb. Wat een seizoen, wat ging het op en neer. Ik zag dit elftal ook niet kampioen worden, al hadden we maar één belangrijke speler zien vertrekken. Maar met alle andere belangrijke spelers die geblesseerd waren, waaronder Sigthorsson, was het toch niet hetzelfde! De individuele kwaliteiten leek te weinig, de spelers kwamen nu in de aanval te kort. Siem de Jong moet vooral lekker op het middenveld kunnen vertoeven, dat lijkt me een fijnere positie dan in de spits. Meer dan eens bleek wel dat we een type Sigthorsson misten voorin. Meer dan eens vervloekten we de mentaliteit, de wil om te winnen, de kopjes niet laten zakken. Ajacieden eisen passie. Trotsheid. Meer dan eens vervloekten we spelers als Ebecilio, stiekem omgedoopt tot Imbecilio. Maar meer dan eens lieten ze ook weer hun waarde zien. Kwamen ze ineens boven drijven, al was het maar voor één wedstrijd. De kracht van dit elftal, dat weet ik zeker. De sfeer is goed, de spelers respecteren elkaar en gaan voor elkaar door het vuur. Misschien komen ze soms individueel klasse te kort, ze gaan niet (altijd) ten onder. Ze maken elkaar beter. Samen sterk. En dat is zoals ik graag zie. Samen sterk op alle linies.

Tegen Psv kwam de gezamenlijke kracht weer eens naar voren. De wil, de wens, de drang om te winnen. Koppies omhoog, opstaan en doorgaan, nooit opgeven. Prachtig. Samen sterk en we staan aan het einde van het seizoen glansrijk bovenaan… Bijna droom ik er van. Wat zou dat lekker slapen…

Trots. Zeer trots.

Na de thuiswedstrijd overheerste het gevoel dat we hadden kunnen winnen. De 2-0 nederlaag was niet nodig geweest. De uitwedstrijd konden we nu afdoen als een mooie gelegenheid om ervaring op te doen. Maar terwijl de wedstrijd zich steeds verder ontwikkelde, vooral in de tweede helft, bekroop toch ook het gevoel ‘hier had meer in gezeten’. Wij, Ajax, waren in een tweestrijd niet per definitie de mindere. Al weet je niet hoe de wedstrijd op Old Trafford had gelopen als je in de Arena een beter resultaat had neergezet. Dan was Manchester United in volle sterkte aangetreden en dat was nu zeker niet het geval.

Er had dus meer in gezeten. Die conclusie trok Frank de Boer ook en hij baalde. Ik vond het eventjes naar, de ‘wat als’ scenario’s vlogen tijdens het kijken naar de wedstrijd door mijn hoofd. Wat als we de thuiswedstrijd beter hadden gedaan door zelf te scoren. Wat als de 1-2 in de uitwedstrijd eerder was gevallen. Wat dan? Het scenario ‘wat als’ is verschillend in te vullen. Zeker weten doen we het echter niet. En dus kan ik niets anders concluderen dan dat het gevoel van trots overheerst. Trots op wat ‘mijn’ mannen (jongens nog) op het veld hebben laten zien. Hoe zij zich herpakten na een ongelukkige 1-0 achterstand. Hoe zij vooral in de tweede helft de mannen van United vast zetten en hun tanden in de aanval beten. Wat was dat geweldig. En wat was de 1-1 toch verdient! Ajax hield zich goed staande tegenover de jeugd van Manchester. Het combineerde weer lekker, alleen de eindpass mislukte helaas te vaak. Een mankement dat iedere wedstrijd wel aan het licht wordt gebracht. Ook zo’n ‘wat als’-scenario trouwens. Ik keek met plezier weer naar een wedstrijd, licht stuiterend door de fijne kansen en mogelijkheden en de manier waarop de spelers de wedstrijd benaderden. Jawel, ook daar is een ‘wat als’-scenario aan vast te plakken; wat als de spelers élke wedstrijd dit enthousiasme lieten zien!

De krantenkoppen ‘Fergie sees horrow show’ en ‘Fergusen admitted he was to blame for the horrow show’ geven zeker voldoening! Zo kun je toch alleen maar trotse supporter zijn van de mooiste club van allemaal…

Een trots gevoel overheerst dus, de hele dag met een glimlach rondlopen. Een ander voordeel is wel dat wij ons nu volledig op de competitie kunnen richten, waar de concurrentie ook doordeweeks nog actief is in zowel Europa als de Nederlandse beker. Nu hopen dat wij er werkelijk de vruchten van kunnen plukken!

Hoop. Frustratie. Berusting.

De middag begon op het werk met Bob Marley op de radio. ‘Don’t worry’. Maar dat deed ik nu juist wel. Tegen Manchester United was het de schade beperken. Dat we gingen verliezen, stond toch vast. En niet alleen voor mij. Ook de supporters met wie ik voor de wedstrijd sprak hadden weinig vertrouwen in een overwinning. Niet eens een schande natuurlijk, verliezen van Manchester United! Het verschil met de Engelse competitie is overduidelijk en niemand had waarschijnlijk verwacht in dat tempo of niveau mee te kunnen. Zeker niet ons elftal, dat zo geteisterd wordt door blessures en mentale kwesties. Zo’n jong elftal dat op alle linies eigenlijk tekort komt, dat wint toch niet zomaar van de grote mannen van ManU. Zelfs niet als er mannen als Giggs in Engeland achter bleven. Maar het gevoel voor de wedstrijd en het gevoel na de wedstrijd verschilden dag en nacht. Vooraf hadden we meteen getekend voor een mager 2-0 verlies. Vooraf wel.

De schade beperken, daar gingen we dus voor. En de mannen van ManU zien spelen, dat overkomt je tenslotte ook niet vaak. De grote namen als Ferdinand, Nani en Rooney wil je zien spelen, ook als Ajacied. Zolang ze maar niet ons elftal zoek speelden… Het werd eigenlijk heel anders. Helemaal niet zoals ik van tevoren in gedachten had. Manchester United leek het wel prima te vinden, zo’n wedstrijd in de Arena. Ze keken het de eerste minuten maar eens aan en lieten Ajax de ruimte. Het was alsof ze dachten ‘nou, laat maar eens zien wat jullie kunnen’ en op basis daarvan hun wedstrijd speelden. De Engelsen hoefden niet met volle sterkte aan te zetten. Ze leunden wat achterover, counterden af en toe naar voren met een Nani die toch niet kon schieten (wat hebben we gelachen om hem) en hoefden niet bijzonder hard hun best te doen om te verdedigen. Ajax verprutste toch wel zelf haar kansen. Zoals ze eigenlijk elke wedstrijd wel doen. Maar wij op de tribune hadden tenminste wel wat om naar te kijken! Ajax voetbalde toch aardig, al creerde het geen geweldige kansen. Het ontbreekt steeds aan die laatste pass! Met bewondering keek ik wel hoe Koppers zich staande hield tegenover Nani. Het is mooi dat zulke onervaren jongens op deze manier zelfvertrouwen op kunnen doen. Gelukkig hielp Nani een handje mee door slecht te schieten. Ondanks de ruimte die Ajax kreeg, werden ze niet gevaarlijk. Niemand leek te durven. Maak een keer een actie langs de lijn. Schiet eens vaker op goal. Test de keeper en je tegenstander. Maar verhoog vooral het tempo. Maak je passes zuiver. Loop beter de ruimte in. Communiceer meer met elkaar. Vind elkaar. Voel elkaar aan. Zo moeilijk is voetbal niet. Dat liet ManU wel zien. Een lesje effectiviteit, dat is het gevoel dat ik overhield aan de wedstrijd. Met lede ogen zagen we in de eerste helft de tijd verstrijken zonder doelpunt. Natuurlijk, van tevoren was je daar blij mee geweest, nu Ajax de ruimte kreeg en ManU niet volle kracht vooruit ging, voelde de 0-0 niet prettig. Wanneer viel ons doelpunt nou!

De tweede helft begon redelijk sprankelend. Totdat ManU even aanzette. Even een tandje erbij en prompt scoorden ze. Daar kon je op wachten. Natuurlijk, we hadden het toch lang volgehouden en natuurlijk, United speelde zelf ook niet goed. Maar je kunt niet zeggen dat wij niet de mogelijkheid hadden om zelf te scoren. Vervolgens kreeg de frustratie bij mij de overhand. Ik kreeg er zelfs hoofdpijn van. Waarom konden ze nou niet… Ik verlangde naar spitsen als Huntelaar, maar ook Sightorsson. Bulykin was een beter aanspeelpunt in de spits dan Siem de Jong, die wat mij betreft lekker op dat middenveld achter de spits zijn acties moet maken. Laat in de tweede helft volgde de beslissende 2-0. Een perfect doelpunt. Zo moet het, wilde ik tegen mijn spelers zeggen. Tempo maken en dan via drie man die bal de goal in rammen. Dat kunnen wij echt wel! Mannen, echt, niet meer passes terug of opzij en elkaar mislukt aanspelen. Gewoon lekker naar voren voetballen, je tegenstander passeren, door de benen spelen mag ook, en de vrije man zoeken, die natuurlijk vervolgens wel die bal de goal in moet schieten! Graag zelfs. Deze avond lukt het in ieder geval niet. En waar wij vooraf blij waren geweest met deze uitslag, hield ik er nu een belabberd gevoel aan over. Er had meer in gezeten. Zelfs wanneer Manchester wel haar best had gedaan. Toch is het geen schande, verliezen van deze Engelse club. Nu volgende week ervaring opdoen en vooral goed spel vertonen. Zodat wij, supporters, met vertrouwen de resterende competitieduels in kunnen.
De beelden moet ik trouwens nog terugzien. Dan kan ik zelf beoordelen of wij een penalty verdienden en of de scheids werkelijk in het voordeel van United floot. Zo voelde het voor ons in ieder geval wel!

Wat verder nog opviel: de slechte nummer 18 van ManU (Young?), het grote uitvak met Engelsen die zich redelijk stil hielden eigenlijk (of zouden ze zich ‘geïntimideerd’ gevoeld hebben door ons gezang) en de onzichtbaarheid van Rooney.

Veel te verwerken

Hoe de ene wedstrijd toch wel de andere is… De gelijkenissen tussen de laatste twee wedstrijden die Ajax heeft gespeeld, zijn groot. Het gevoel na afloop precies hetzelfde. Slecht voetbal, onafwendbaar verlies, als supporter zijn dit moeilijke tijden. Er komt zoveel op je af, niet alleen tijdens maar vooral na de wedstrijden. Zouden voetballers zich op momenten beseffen wat ze nu teweeg brengen in het alledaagse leven van alleman? En dat voetbal echt niet “meer dan een spelletje” is, wat door niet-liefhebbers geroepen wordt? Ajax-supporter, dat ben en blijf je. In je hart zeker. Je lijkt het hardste te worden verguisd, uitgelachen en nageroepen, maar dat doet niets af aan het gevoel. Ajax, dat is mijn clubje. Hoewel er momenten zijn dat ik zou willen dat ik ooit andere keuzes had gemaakt… want soms, en de laatste tijd te vaak, is er ‘a lot to process’…

Locatie: de Kuip
Datum: 29 januari 2012
Tijdstip: 12.30 u – 13.15 u
Gelegenheid: Eredivisie

De Klassieker. Zonder uitpubliek dan. Het was omhoog of omlaag kijken, en het werd keihard omlaag duiken. Vooral de manier waarop we verloren was beschamend. Het zag er zo simpel uit, er werd zo amateuristisch gespeeld achterin! En voorin potten breken, dat is al een lange periode verleden tijd. Ik ergerde me groen en geel aan spelers als Vermeer en Blind, die zo ongelooflijk onzeker lijken en verkeerde keuzes maken, en wilde spelers als Clasie en Guidetti wel wurgen… Met weemoed dacht ik terug aan de tijd dat wij onze Klassiekers ‘gewoon’ wonnen, en trooste ik mezelf maar met de gedachte dat het vast weer 6 jaar ging duren voordat wij in de Kuip verslagen werden. Nog banger was ik voor de reacties na afloop. Al snel had ik ruzie. Want tegen mij na afloop van zo’n wedstrijd meteen ‘in your face’ achtige zinnen gaan uitspreken, dat is geen slim idee. Terecht verloren of niet, dat hoef je me niet in te wrijzen. Laat me eerst tot rust komen! De dag erna mocht ik mijn Rotterdamse collega’s onder ogen komen. Mijn blik sprak boekdelen. Een opmerking krijg je, meer niet. En gelukkig was mijn collega mild. Het grapje om de kalender op 29 januari te zetten kon ik wel waarderen. Mijn collega’s hadden natuurlijk de dag, en de week, van hun leven. Hopelijk komt er snel weer een tijd dat hen het lachen vergaat en ik weer met opgeheven hoofd voor de liefde voor mijn clubje uit kan komen…

Locatie: de Amsterdam ArenA
Datum: 5 februari 2012
Tijdstip: 12.30 u – 13.15 u
Gelegenheid: Eredivisie

Ondanks het verlies van Klassieker, ondanks het missen van zoveel belangrijke spelers door blessures of schorsing, ondanks het vooruitzicht van Van Rhijn en Blind in de centrale verdediging, ondanks al dat had ik vertrouwen. Wij konden toch wel van een zwak Utrecht winnen? Helaas had ik kunnen weten dat de krachten die bij de Utrechtse spelers vrijkomen als zij tegen hun aartsrivaal spelen vele malen groter waren dan enige kracht bij ons. In het begin liep het nog wel. Maar heel langzaam kantelde de wedstrijd, zakte het jonge Ajax steeds sneller weg, werden de fouten en de passes niet meer om aan te zien en gebeurde datgene wat er dan wel moest gebeuren. We verloren. Kansloos. Meer dan kansloos eigenlijk. Hadden ze op het veld wel strijd geleverd? Beseften de spelers wel waar ze mee bezig waren en wat er op het spel stond? Wij, supporters, willen omhoog kijken hoor! De dag na de wedstrijd hadden mijn Rotterdamse collega’s opnieuw de dag van hun leven. ‘Zij’ (010) stonden boven ‘ons’ (020). En dat telt in Rotterdam. Ik vroeg met mijn blik en woorden nu medeleven. Asjeblieft. Arme ik. Denk asjeblieft ‘arme zij, supporter van het ooit gevreesde Ajax’. De club waar het aan alle kanten rommelt, buiten en op het veld. Zoveel te verwerken en zo weinig tijd!

[Er was ook goed nieuws. Ajax A1 won van Barcelona A1 in de 'baby' Champions League'.]

De Klassieker – omhoog of omlaag kijken?

Al twee weken hoor ik mijn Rotterdamse collega over niets anders. Zij, het Rotterdamse Feyenoord, gaan ons, het grote Ajax, verslaan. Want dat is wat telt in Rotterdam (en Amsterdam!), winnen van de aartsrivaal. Op welke wijze, dat maakt niet uit. Al moeten ze kruipend over het veld, winnen zullen ze. Mijn collega is in het stadion uiteraard. Een stadion dat gevuld is met alleen maar Feyenoord-supporters. Saai toch? Zonder uitpubliek? Mijn collega vond van wel. Dan kon hij ze niet vernederen namelijk… Want zo is het dan ook weer. Net zoals dat mijn collega geen moment of situatie onbenut laat om mij en mijn club uit te lachen. Even stangen, een beetje porren, de kast op jagen.

De rollen zijn wel omgedraaid op dit moment. Waar ik meestal grote praat kan hebben, omdat de resultaten dat toelaten, heeft nu mijn collega dat. Want het was toch wel heel leuk dat wij 2-2 speelden op de dag dat Feyenoord zijn wedstrijd 4-0 won. Om maar een voorbeeld te noemen. En dat er een #malloot het veld oprende, ha ha ha. Grappig. Ja hoor. Heel leuk. Leedvermaak. Stel dat het in de Kuip was gebeurd? Het stoere antwoord daarop: zoiets gebeurt hier niet. Uhum.

Bij Ajax zijn er echter zoveel blessures dat zelfs ik niet het volste vertrouwen in zondag heb. Ajax is zo wisselvallig dit seizoen en het heeft toch veel ‘net-niet’-spelers. Ik weet het niet hoor. Ik hoop vooral op het beste! We gaan zondag zien wie maandag het hoogste woord heeft…

In het nauw gedreven

Als Ajacied heb je het vaak zwaar te verduren. Je wordt meestal niet geaccepteerd als supporter, er worden grappen over je gemaakt en je krijgt de volle laag als er ellende is. Want oh oh, grappig is het als er bij Ajax iets gebeurt. Als ze verliezen, als er iemand een rode kaart krijgt, als er interne problemen zijn. Het is voor supporters van andere clubs blijkbaar leuk om Ajacieden aan te vallen. Vaak troost ik me maar met de gedachte dat Ajax blijkbaar een bedreiging wordt gevonden, dat je dus als club groot genoeg bent voor anderen om zich druk over te maken. Maar soms, soms zou het prettig zijn als niet iedereen meteen het vingertje naar je zou wijzen. Of zich er gewoon even niet mee bemoeide. Want ik voel me wel degelijk persoonlijk aangesproken als mensen uitgebreid commentaar (en grappen) hebben op mijn clubje. Ook bij zwarte bladzijdes, bij malloten zoals gisteren. Toen een nu tot #malloot omgedoopte 19-jarige jongen het nodig vond om het veld op te rennen en alles te verpesten voor iedereen. Voor ons, voor Az, voor de voetbalwereld. En de meningen lopen uiteen. Dat ook nog.

Je kan er van alles over zeggen. Voorop staat dat die jongen flink gestraft moet worden, daar is iedereen het (gelukkig!) over eens. Dat hij al een stadionverbod had, maakt het alleen maar nog erger. Over wat er op het veld daarna gebeurde, daar kun je allerlei meningen over hebben. Ik vind dat Esteban fout zat door de jongen op de grond na te trappen, ook al snap ik de emotie op dat moment. Intrappen met noppen aan op een weerloze jongen, dat mag niet. Dat moet niet goed gepraat worden. Maar ik vind ook dat de scheidsrechter Bas Nijenhuis niet zo rigoreus, en zo star, de rode kaart had moeten trekken. Een betere oplossing was iedereen bij elkaar roepen en van het veld af halen, aan AZ uitleggen dat hij de mogelijkheid had om de rode kaart te trekken en Verbeek de keeper te laten wisselen, bijvoorbeeld. Door de rode kaart escaleerde de hele boel helaas. Dat Verbeek meteen zijn spelers van het veld af riep, ook dat is zeer begrijpelijk. Je zit met de woede van Esteban en de schrik natuurlijk. Dat de spelers vervolgens riepen ‘we voelen ons niet veilig’, daar kan ik dan weer niet inkomen. Ik denk persoonlijk dat ze boos waren om de rode kaart en daarom niet verder wilden. De sfeer was niet grimmig, de stewards waren meteen rijkelijk aanwezig en zoiets gebeurt echt geen tweede keer (en als dat wel zo was geweest, dan had je geen discussie hoeven te hebben over het verdere verloop). Ik denk ook niet dat iemand had verwacht dat de spelers niet verder wilden. Iedereen dacht een tijdje stilleggen en na een halfuur weer verder. Dat had prima gekund!

Helaas zijn wij, normaal gedragende supporters in het stadion of thuis op de bank, als enige de dupe van deze hele situatie. Wat de uitkomst van de KNVB ook is, wij blijven achter met een wrang gevoel. Uitspelen, over spelen of de stand zo laten; elke oplossing is niet gewenst. In iedere situatie is de voetballiefhebbende kijker gestraft. En dat blijft hard.

The world of horses according to Monty Roberts

Question: Do you still see people who use rough training nowadays? Is it still that cruel? Why do you think they do it?
Monty’s Answer:
Unfortunately I do still see people using violence to train horses. Some people simply do not want to accept anything other than their traditional practices, and I see this a lot in certain countries, especially Argentina, Chile and Columbia, but I have witnessed all kinds of violence all over the world. Even in my own country I still encounter horses that have been treated with violence.

Violence is not always striking or whipping a horse, sometimes it is simply a disregard for the horse’s needs. For example, in Spain they cut horses’ tails, or even break the tail bone, to stop the horse from swishing its tail. Then they turn the horses with no tail out in a field in the summer with no defense against the flies that pester them. That is terrible enough, but they can’t see it.

They say, “But I cut my own hair, what is so terrible about cutting my horse’s hair?” or they justify it because they don’t want their clothes to become dirty from being touched by the horse’s muddy tail during a ride. I answer simply, “The horses have to protect themselves from the insects. Would you choose to stand in a field full of mosquitos without any clothes to protect you?”

The problem is that people don’t know their horses’ needs. They are not educated, they do not see the world from the horse’s perspective. We should be more progressive in this day and age. There is so much brutality all over the world. If you think about it, you’ll come to the same conclusion that I have come to: No more violence. In most cases, it is safer and easier. It is the right way.

De ene wedstrijd is de andere niet

Locatie: de Amsterdam Arena
Datum: 2 november 2011
Tijdstip: 19.45 u – 22.45 u
Gelegenheid: Champions League

Daar ging ik. Reizen vanaf mijn werkplek in Rotterdam naar de mooie Arena. In mijn eentje wel te verstaan. Hoewel, alleen was ik vanaf Utrecht Central niet meer. De reis ging eerst naar Rotterdam Centraal, om wat te kunnen eten. Vanaf daar ging ik verder naar Utrecht, waar ik een halfuurtje heb gewacht om niet te vroeg bij de Arena te zijn (alleen is zo alleen). In Utrecht waren de tekenen van een naderende wedstrijd van Ajax al duidelijk. Ik kon dan ook, eindelijk, veilig mijn shirt aantrekken en das omdoen! Samen met een vader en zoon vervolgde ik mijn reis om uit te komen in de (voor mij) prachtige Arena. Zij mochten naar 405, ik naar 402. Na een korte sanitaire stop zocht ik mijn plaats op. Rij 4, dus voor de 2e ring relatief dicht op het veld. Het uitzicht viel gelukkig niet tegen! Naast mij een wat aparte man, eentje die in zichzelf mompelde. Daar hoor ik niet bij hoor, dacht ik bij het zien van alle kijkende mensen. Voor en naast mij kwamen mannen te zitten die de man kende, wat al een prettiger gevoel gaf. Seizoenkaarthouders waarschijnlijk. Zijn aanwezigheid wende gelukkig ook gedurende de wedstrijd. En het was ook wel weer prettig, aangezien ik daardoor ook wat emotioneler kon reageren. Ik heb me dus maar gewoon laten gaan voor wat betreft de ‘oeh’, ‘aah’ en andere reacties.

De wedstrijd was leuk. De sfeer was goed. De Zagreb supporters waren niet in grote getale naar Amsterdam gekomen, wat bijdroeg aan de goede sfeer. Bovendien boycotte harde kern de wedstrijd wegens onenigheid met de voorzitter. Geen grimmigheid, niet zoals een aantal jaar geleden in de Europa League. Gewoon lekker zingen en lekker voetbal kijken. Het balletje rolde wel en ondanks de vele passes terug (een typisch Hollandse gewoonte te noemen ondertussen) was het een aantrekkelijke wedstrijd. Ik vermaakte me prima daar op de tribune. We mochten al snel juichen en na de 2-0 leken de 3 punten wel in de broekzak. De tweede helft was wat saaier, door de vele passes terug, maar ook toen mochten we toch 2 keer juichen. Met een goed gevoel begon ik aan de terugreis. Deze verliep niet helemaal vlekkeloos, maar dat mocht de pret niet drukken.

Locatie: de Galgenwaard
Datum: 6 november 2011
Tijdstip: 12.30 u – 15.30 u
Gelegenheid: Eredivisie

Helaas werd het goede spel en het goede gevoel tegen Zagreb teniet gedaan door het slechte (verdedigende) spel tegen Utrecht. Ook dat is voetbal. De ene wedstrijd is de andere niet en zeker niet bij het Ajax van dit seizoen. Veel spelers zijn nog te wisselvallig en soms zelfs onzichtbaar. Sulejmani, Eriksen, Anita, de Jong; het kan allemaal beter. Constant, dat is wat ze nog moeten worden. Het is overigens te hopen dat de blessure van Siem dinsdag meevalt. En dat het team de dip tegen Lyon weer overwonnen heeft. We willen wel in de Champions League overwinteren!

Uit handen laten glippen

Van tevoren was het gevoel goed. Maar dat was bij Psv uit ook. En we weten allemaal hoe dat is afgelopen. Ajax voldeed niet bepaald aan de verwachtingen op voetbalgebied. Maar, het Twente van nu, die moesten ze toch kunnen hebben. Dat Twente had aardig ingeleverd aan vermogen, na het vertrek van Janssen en Ruiz. De sfeer op de tribune zat er zaterdagavond in ieder geval goed in. Het was mooi weer, het dak was open en het stadion zat behoorlijk vol. Bovendien leek iedereen zich het belang van de wedstrijd te beseffen. In de eerste 15 tot 20 minuten was dat ook zichtbaar op het veld. Ajax klapte er lekker bovenop en drong aan. Vooral Boerrigter kon lekker doorlopen en vrij combineren. Twente leek niet bij machte om iets in te brengen, op geen enkele linie. Het percentage balbezit liet deze verhouding ook zien (gemiddeld 60-40). Ajax domineerde. Na een aantal mislukte kansen was het dan in de 10e minuut eindelijk raak. Boerrigter rende met de bal rechtdoor en gaf deze vervolgens af aan Sulejmani, die het nog bijna verprutste ook door de bal eigenlijk verkeerd te raken (wat best een grappig gezicht was). Gelukkig voor hem en voor ons rolde de bal er wel in en stond het 1-0. Niet lang daarna kon Vertonghen vrij inkoppen. Waarop de scheidsrechter echter de goal afkeurde wegens buitenspel. Op dat moment stond hij dat helemaal niet, ruim niet zelfs, maar dat kon ik vanaf mijn positie achter het betreffende doel moeilijk zien. Het werd al wel snel duidelijk dat het een onterecht afgekeurde goal betrof en als je de beelden ziet, dan krijg je bijna last van plaatsvervangende schaamte. Ajax verslapte daarna, speelde de bal vooral rond en te vaak terug naar achteren. Het vooruit voetballen was totaal weg. Bij rust stond het nog steeds 1-0. Hoe erg zou Co Adriaanse tekeer gaan, vroeg ik me af. En wat zou de Boer nog zeggen over al dat terug voetballen. Ik kreeg er de kriebels van, in hoeverre zou hij zich eraan gestoord hebben?

Na een matig programma in de rust begon de tweede helft. Per minuut eigenlijk verslapte de grip van Ajax op de wedstrijd. Het spel was traag en vooral heel saai. Ik had er zo bij in slaap kunnen vallen. Balletje naar links, balletje naar rechts, balletje naar achteren, en jezelf maar in de problemen brengen door af en toe ook een bal te verspelen. Twente ging wat beter voetballen, maar kreeg ook alle ruimte daartoe. Hun spelers konden zo doorlopen over het middenveld. Onze aanvallers stonden stil, liepen de ruimte niet in. De frustratie op de tribune nam toe. Langzaam maar zeker lieten de spelers de wedstrijd uit handen glippen. Mannen als de Jong en Boerrigter gingen mee verdedigen en Sightorsson stond er maar een beetje bij voorin. Ergens in de 80e minuut maakte Boerrigter zijn eerste actie langszij van de hele tweede helft. Dreiging kwam er pas weer toen Bulykin in het veld kwam en ook toen bleef het aardig beperkt. Het publiek bleef gelukkig wel achter de ploeg staan en we zweepten met z’n allen de boel nog eens op (‘Ajax Amsterdam’). Wat dat betreft was het een topper, de sfeer was gewoon goed. Op het veld werd het steeds minder en minder, totdat het ergerlijk was om naar te kijken en ik me echt op zat te vreten daar op mijn stoeltje in vak 113. Twente kreeg meer en meer ruimte en meer en meer kansen, totdat in de 87e minuut een kans werd omgezet in een doelpunt. Daar kon je op wachten. Het zat er aan te komen, onverdiend was de gelijkmaker ook niet, maar toch was het nog een hele domper. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk hoe je een wedstrijd zo uit handen kunt geven en zo slecht kunt voetballen. Na afloop hingen de koppies. Siem de Jong was de enige die iedereen aanmoedigde toch een ronde langs het publiek te maken. Aan de lichaamstaal van Vertonghen te zien was dat wel het laatste waar hij zin in had. Met gebogen hoofd liep hij in het midden zo snel mogelijk een ‘ronde’, met het hoofd omlaag. Op dat moment vond ik dat hij de aanvoerdersband niet meer verdient. Hij is niet meer de ‘meneer’ van vorig seizoen, een dragende speler. Misschien te veel bezig geweest met het buitenland? De rest maakte een soort van ronde en van der Wiel liep als enige bij de rolstoeltribune langs en nam daar ook zijn tijd voor. Tijdens de tocht naar huis overheerste het teleurstellende gevoel, de frustratie van het ‘waarom’ en ‘hoe kon dit gebeuren’. Weer zo’n wedstrijd waar je vooraf alle vertrouwen in had en die zo teleurstellend gelijk eindigde. De volgende keer is dat vertrouwen er niet meer… en dan wacht dinsdag Real Madrid!